در اينكه پيغمبر اسلام بايد در احكام شرعى و وحى قرآنى معصوم از خطا و نسيان باشد جاى ترديد نيست و عقل به آن حاكم ، و نقل و آثار بر آن ، شاهد است در عين حال آن را مورد بحث قرار مىدهيم . آنچه در اين بحث ، مورد نظر است ، همان قسمت دوم است و اينكه آيا آن حضرت آياتى را كه به او وحى مىشد فراموش مىكردند يا نه ؟ ( گر چه ممكن است در خلال بحث ، به جهات ديگرى نيز به مناسبتى اشاره كنيم ) . آياتى در قرآن شريف ديده مىشود كه شاهدند بر اينكه آنچه از آيات قرآنى به آن حضرت وحى مىشد ، در حافظه حضرت باقى مىماند و فراموش نمىكرد كه عبارتند از : 1 - « لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ ، ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا بَيانَهُ » « 1 » : در حركت زبان خود ( براى خواندن قرآن ) عجله نكن ، به تحقيق ، ما آن را جمع آورى و قرائت مىكنيم پس وقتى ما خوانديم در پى آن تو بخوان ، پس بر ما است كه آن را بيان كنيم . مرحوم طبرسى در مجمع البيان در تفسير اين آيات مىنويسد : خداى تعالى پيغمبر خود را از تعجيل در قرائت قرآن منع مىكند و قضيهء آن بنابر آنچه ابن عباس نقل مىكند چنين است كه : پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) در وقتى كه قرآن به آن حضرت وحى مىشد قبل از فراغت جبرئيل براى خواندن آن عجله مىكرد و مىترسيد كه هر گاه چنين نكند آنها را فراموش كند و آن حضرت در حفظ قرآن بسيار حريص بود كه خداوند او را از اين كار نهى فرمود « 2 » .

--> ( 1 ) سوره قيامت ، آيه 16 - 19 . ( 2 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 397 .